ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 
 
Ανδρέας Παράσχος

Οι ξεχασμένες Ξένιες της Κύπρου

ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Στις τρεις δεκαετίες που ασχολούμαι με την Κυπριακή Τραγωδία και ειδικότερα με το ζήτημα των αγνοουμένων έχω ακούσει συγκλονιστικές μαρτυρίες από αυτόπτες μάρτυρες, που με έκαναν να μην κοιμάμαι για πολλές νύχτες. Μαρτυρίες όπως του ανθρώπου που πέρασε τρεις φορές από εκτελεστικό απόσπασμα στους βοτανικούς κήπους της Κερύνειας και βγήκε ζωντανός. Έχω ακούσει μαρτυρίες για τους άγριους βιασμούς Ε/κ γυναικών στις μάντρες του υψώματος του Άη Δημήτρη μεταξύ ΣΟΠΑΖ και Μιας Μηλιάς. Μαρτυρίες για τους οργανωμένους από τον κατοχικό στρατό βιασμούς γυναικών στο Παλαίκυθρο. Συγκλονιστικές αφηγήσεις για το στρατόπεδο συγκεντρώσεως γυναικών στη Γύψου, όπου τα βράδια, οι αιχμάλωτες κοπέλες περνούσαν από τα μανίκια τους σπάγκο και δένονταν όλες μαζί!

Ποτέ όμως δεν έχω ακούσει μαρτυρία, όπως αυτήν της Ξένιας Χατζηπαύλου (σελ.10), που έμεινε εγκλωβισμένη 15 μέρες στις Πολυκατοικίες του Βαρωσιού, έγκυος οκτώ μηνών και με δυο μικρά παιδιά στα χέρια. Μάρτυρας βιασμών και απίστευτων βασάνων, μετά την εκτέλεση του συζύγου της και του αδελφού του η Ξένια είδε κυριολεκτικά την κόλαση με τα μάτια της. Όπως την ενημέρωσε γείτονάς της που εργαζόταν στην ΟΥΝΦΙΚΥΠ, ο άντρας της, ο Μιχάλης Χατζηπαύλου μαζί με τον αδελφό του Κώστα σκοτώθηκαν από τους Τούρκους και αφέθηκαν νεκροί στο πεζοδρόμιο έξω από το κατάστημα της μαμμούς της Τσουκερούς στην ενορία του Σταυρού. Η σουηδική αστυνομία της ΟΥΝΦΙΚΥΠ ειδοποίησε τους Τούρκους να σηκώσουν τα πτώματα από τον δρόμο αλλά ουδεμία ανταπόκριση υπήρξε. Γι’ αυτό την επόμενη μέρα οι Σουηδοί ειρηνευτές έβαλαν τα πτώματα σε σακούλες και τα έθαψαν στο παλιό κοιμητήριο του Σταυρού.

Εδώ και 20 χρόνια γράφω για στοιχεία που είχα εντοπίσει από αρχεία της ΟΥΝΦΙΚΥΠ για πτώματα στους δρόμους του Βαρωσιού, που ειρηνευτές έθαψαν σε κήπους και χαντάκια προφανώς γιατί έμειναν άταφα μέρες και υπήρχε κίνδυνος για την εμφάνιση ασθενειών. Το πρώτο σχετικό δημοσίευμά μου ήταν το 2003 στον «Πολίτη», ωστόσο ουδεμία αντίδραση υπήρξε από τις αρμόδιες αρχές της Δημοκρατίας ούτε και από την ΟΥΝΦΙΚΥΠ την ίδια. Εγώ έγραφα κι εκείνοι με έγραφαν. Φαίνεται οι γραφειοκράτες των Η.Ε. στην Κύπρο αντιλήφθηκαν πολύ καλά ότι σε τούτο τον τραγικό τόπο, το τραγικότερο ήταν η παντελής έλλειψη λογοδοσίας. Αυτό που όπως συχνά γράφω, οδηγεί στην ατιμωρησία και την ασυδοσία. Αυτό που οδήγησε στην καταλήστευση των πόρων της χώρας, στην άκρατη διαφθορά και στη διαπόμπευση της Κύπρου διεθνώς.

Έτσι, λοιπόν, δεν είχα καμιά αμφιβολία ότι οι καρεκλοκένταυροι που έκαναν και κάνουν καριέρες στο όνομα των αγνοουμένων θα έμεναν απαθείς στην προσπάθειά μου να κινητοποιήσω μια διαδικασία για τους αγνοούμενους-νεκρούς του Βαρωσιού. Δεν είχα, όμως, αντιληφθεί ότι και οι γραφειοκράτες των Η.Ε. είχαν καταλάβει ότι μπορούσαν να το παίζουν VIP τουρίστες, να οργώνουν την Κύπρο από την μία άκρη στην άλλη, να κάνουν κατασκηνώσεις στις πιο ωραίες παραλίες της κατεχόμενης Καρπασίας που ήταν έρημες κι όταν τους χαλούσες τη νιρβάνα, ζητώντας στοιχεία, απλώς άλλαζαν πλευρό και σου έκοβαν την πρόσβαση στα γραφεία τους. Τα τελευταία χρόνια ξεκίνησα μια σχετική αλληλογραφία από τον εκπρόσωπο Τύπου της ΟΥΝΦΙΚΥΠ κι έφτασα μέχρι τον γ.γ. του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν τότε.

Πήρα μια τυπική απάντηση από τον εκπρόσωπο Τύπου στη Νέα Υόρκη κι αυτό ήταν. Όλα τούτα είναι δημοσιευμένα ωστόσο ουδείς ουδέν έπραξε. Τώρα με τη συνέντευξη της Ξένιας Χατζηπαύλου επιβεβαιώνονται οι πληροφορίες για τις οποίες επιμείναμε τόσα χρόνια. Οι αξιωματούχοι της ΟΥΝΦΙΚΥΠ και τα μέλη της ΔΕΑ από πλευράς Η.Ε., φεύγουν ο ένας μετά τον άλλο και πάνε να απολαύσουν τις παχυλές τους συντάξεις, όπως και οι δικοί μας καρεκλοκένταυροι. Μένουν μόνοι οι Ξένιες αυτού του τόπου ξεχασμένες σε κάτι άθλια διαμερίσματα προσφυγικών συνοικισμών, να φωνάζουν με όση φωνή τους απέμεινε ότι θέλουν τα κόκκαλα των ανθρώπων τους για μια κηδεία … σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ Συνδεθείτε

ΑΛΛΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ

ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ