ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 
 
ΝΑΤΑΣΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Διαβατήριο ζωής

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Και αυτό το καλοκαίρι η πιθανότητα για μια θέση κοντά στο παράθυρο φαντάζει απόμακρη

Αδημονώ να επιβιβαστώ σ’ ένα αεροπλάνο, από εκείνα τα ογκώδη που μοιάζουν βγαλμένα μέσα από ταινίες δράσης. Να προσδεθώ με τη ζώνη και το μόνο που να ακούω να είναι μουσική στο iPod και να χαζεύω από χιλιάδες πόδια ψηλά διασχίζοντας τους αιθέρες με μοναδικό προορισμό ένα κόσμο που δεν έχει ούτε χώρες στο κόκκινο, ούτε μάσκες, ούτε κορωνοϊό.

Πώς μια τέτοια επιθυμία να γίνει πραγματικότητα με τέτοια δεδομένα; Πώς μπορείς με βάση τα τωρινά στοιχεία να κάνεις πλάνα έστω και νοερά για καλοκαιρινές διακοπές; Και αυτό το καλοκαίρι η πιθανότητα για μια θέση κοντά στο παράθυρο φαντάζει απόμακρη. Το δεύτερο καλοκαίρι μακριά από τα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Τότε το να κλείσεις ταξίδι με ημερομηνία αναχώρησης ένα Σάββατο του Ιούλη ήταν τόσο σύνηθες. Τώρα τόσο απομακρυσμένο. Όχι μόνο ένα ταξίδι αλλά ακόμη και η πιθανότητα των διακοπών φαντάζει τόσο απομακρυσμένη. Ποιος δεν θα ήθελε να απελευθερώσει τις μέρες του μετά από μια κουραστική χρονιά; Ποιος δεν θέλει να βιώσει εκείνη την αίσθηση τού να περάσει μέρες αλλιώτικες, διαφορετικές; Στο ασυνείδητό σου, μια βαλίτσα γεμάτη μαγιό και καφτάνια και χώρο στη μνήμη για αναμνήσεις με άρωμα αλμύρας και εικόνες γεμάτες δειλινά και στο συνειδητό το λήμμα «διακοπές» κάπου ανάμεσα σε εμβόλια, PCR, κρούσματα και αντισηπτικά όλα στεγνά από άρωμα καλοκαιριού και καθημερινότητας.

Ας πούμε ότι παραμένεις στην Κύπρο και αποφασίζεις να κάνεις διακοπές εντός. Αν δεν είσαι από τους τυχερούς και έχεις κάπου εξοχικό, τι κάνεις; Μένεις στο σπίτι; Κλείνεις ξενοδοχείο; Και αν εκεί υπάρχει cluster κρουσμάτων; Και παραλία; Να πας εκεί που πάνε όλοι; Και αν θες να βγεις βράδυ; Πού να πας; Υπάρχει ασφάλεια; Υπάρχει αλήθεια ασφάλεια; Όχι, σαφώς και δεν υπάρχει.

Πώς μπορεί κάποιος να κάνει πλάνα όταν μέσα σε 15 μέρες ακουμπήσαμε τις 6,500 κρούσματα; Πλέον η Κύπρος με βάση την κατηγοριοποίηση του ECDC βρίσκεται στο βαθύ κόκκινο από το καφέ χρώμα που ήταν πριν λίγες μέρες. Και είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη με χρώμα βαθύ κόκκινο.

Κι εκεί που έλεγες «λες;», ξαφνικά στο πίσω μέρος του μυαλού, ελλοχεύει η πιθανότητα ενός νέου lockdown μέχρι το φθινόπωρο. Ο πρωταρχικός στόχος που ήταν η επίτευξη της ανοσίας δεν υπάρχει τώρα ούτε ως πιθανότητα ενώ δεν φτάνει που βρισκόμαστε στην κορύφωση δυσάρεστων τόσο για την υγεία όσο και για την οικονομία εξελίξεων, υπάρχει και είναι διάχυτο παντού και το θέμα του κοινωνικού διχασμού. Οι εμβολιασμένοι εναντίον των ανεμβολίαστων. Τι και αν δόθηκαν κίνητρα, το θέμα είναι ο καθένας να αντιληφθεί ότι ο τόπος βρίσκεται σε μια κρίσιμη ζώνη και είναι πλέον ζήτημα ατομικής ευθύνης. Δεν είναι αγώνας δυνατών και αδυνάτων αλλά αγώνας κοινός που έχει γνώμονα τις ίδιες τις ζωές μας.

Όσο και να θέλουμε να δραπετεύσουμε, τίποτα δεν είναι πιο ζοφερό από μία πραγματικότητα που μας κρατάει πίσω. Μια πραγματικότητα γεμάτη αντιφάσεις, προβλέψεις που έπεσαν στο κενό και δεδομένα που συνεχώς μεταβάλλονται. Οι χαλαρώσεις, οι ανεμβολίαστοι, τα πάρτι κατά χιλιάδες λόγω καλοκαιριού μάς έφεραν σε μια τραγική επιδημιολογική εικόνα που το μόνο που έχει να μας πει είναι ότι η μάχη με την πανδημία δεν έληξε. Είναι πλέον σαφές ότι αν δεν γίνει κάτι με τους εμβολιασμούς - πέραν του 91% των κρουσμάτων δεν είναι εμβολισμένοι- δεν πρόκειται να ανακάμψουμε ως χώρα.

Όπως δείχνουν τα δεδομένα, ο εμβολιασμός είναι η μοναδική διαθέσιμη μορφή για τον έλεγχο αυτής της απειλής. Τίποτε άλλο. Δεν μπορεί η πανδημία να αυτορρυθμιστεί αλλιώς. Η αναβλητική και αρνητική στάση κάποιων μάς φέρνει στα ίδια αποτελέσματα που είχαμε πριν από το lockdown. Και ουαί και αλίμονο αν αυτό αναχθεί σε πολιτικό ζήτημα.

Τώρα δεν έχεις κάτι άλλο να κάνεις. Μόνο παρακολουθείς. Δεν κάνεις πλάνα. Δεν μπορείς άλλωστε. Έρχεται το Σάββατο και λογαριάζω να πάω παραλία. Εκεί λέω να τη βγάλω και την Κυριακή και έτσι όπως πάω θα αλλάξω τον ρου του μυαλού. Τις αργίες θα τις ονομάσω μέρες διακοπών και θα τις καταγράφω σε ένα ημερολόγιο. Προτού κινδυνέψουν οι μέρες μας και πάλι να μείνουν χωρίς όνομα.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ Συνδεθείτε

ΑΛΛΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ

ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ