ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 
 
ΝΑΤΑΣΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Ειλικρινά συγγνώμη

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Συγγνώμη γιατί αυτό είναι μια ήττα της ανθρωπότητας, της δημοκρατίας, της ελεύθερης βούλησης

Στέκομαι μπροστά στην ντουλάπα και δεν ξέρω ποιο απ’ όλα να φορέσω. Το ένα με στενεύει, το άλλο είναι πολύ μακρύ, το πίσω πολύ κοντό. Μέσα σε δεκάδες εκκεντρικά φορέματα και ψηλά τακούνια, εκεί μετράω την περηφάνια μου κρύβοντας όλα όσα θέλω και δεν θέλω να φανούν λόγω περίστασης. Γιατί έμαθα να κρύβω καλά αυτά που θέλουν να κρυφτούν. Αυτόβουλα. Ο θόρυβος των σκέψεων έντονος μπροστά σε όλα αυτά που γίνονται λίγο πέρα από τα δικά μας όρια. Την ώρα που στον δυτικό κόσμο η μία γυναίκα συμβουλεύει την άλλη για το πώς να επανακτήσει την αυτοπεποίθησή της, κάποιες αναζητούν πίσω από τις μπούργκες την κλονισμένη τους θηλυκότητα.

Από τη μία ντρέπομαι και από την άλλη αισθάνομαι τυχερή που μπορώ ελεύθερα να εκφραστώ, ενίοτε να επιβληθώ, να διαφωνήσω, να γράφω με την ελευθερία της έκφρασης που διέπει τις αρχές της δημοσιογραφίας. Κι εγώ κι εσύ ζούμε με όσα πρεσβεύουν οι αρχές του Διαφωτισμού με πρώτες την ατομική ελευθερία και τον ορθολογισμό. Ο εξευτελισμός της γυναικείας υπόστασης είναι πλέον δομικό στοιχείο μιας τάξης πραγμάτων που επιβάλλει ο σκοταδισμός και η κυριαρχία των Ταλιμπάν. Και το γεγονός ότι ακόμη συμβαίνει έως σήμερα είναι απείρως πιο σιχαμένο και πιο αποκαρδιωτικό απ’ οποιοδήποτε άλλο παράλογο μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους. Εκεί που η μοναδική έγνοια κάθε γυναίκας και κάθε έφηβης είναι πώς να κτίσει το μέλλον της, αλλού κάποια άλλη παλεύει να γλυτώσει από τα χέρια των Ταλιμπάν. Βλέπω και ξαναβλέπω το βίντεο της Sonita που είναι τώρα στα 19. Το κορίτσι που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη Γιούτα και σπουδάζει με υποτροφία στην Wasatch Academy κάνει καμπάνια για να σταματήσουν οι γάμοι των ανήλικων κοριτσιών στο Αφγανιστάν. Όταν ήταν 14 χρόνων, η μητέρα της προσπάθησε να την πουλήσει για 9 χιλιάδες δολάρια προκειμένου να παντρευτεί έναν άντρα πολύ μεγαλύτερό της. Ευτυχώς η Sonita κατάφερε να το σκάσει και να γίνει ραπ τραγουδίστρια. Σήμερα κάνει αγώνα και με σύνθημα «Δεν είμαι για πούλημα» προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει τον νεαρόκοσμο, μήπως γίνει κάτι και σταματήσουν οι γάμοι ανηλίκων. «Κάθε χρόνο 50 εκατομμύρια κορίτσια εξαναγκάζονται να παντρευτούν σε πολύ μικρή ηλικία και είναι ελάχιστες οι τυχερές όπως εγώ που γλυτώνουν» λέει.  

Ενώ οι γυναίκες του δυτικού κόσμου συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα, απαιτούν, επαναστατούν, σηκώνουν ανάστημα και συνειδητά απαιτούν τα κεκτημένα τους χωρίς να βγουν από τη βολή τους, κάπου αλλού κάποιες προτιμούν να πεθάνουν παρά να πέσουν στα χέρια κάποιου μανιασμένου και φανατικού ισλαμιστή. Πόσο σιχαμένο και αποκαρδιωτικό μπορεί να είναι κάτι τέτοιο;

Σαν τη Sonita υπήρχαν και άλλες τυχερές που μπορεί να πέρασαν ένα οδυνηρό παρελθόν, όμως ποτέ δεν τα παράτησαν. Όπως η 25χρονη Shakila Zareen από το Αφγανιστάν που φέρει τα τραύματα στο πρόσωπό της από τον πυροβολισμό που δέχθηκε από τον ίδιο της τον σύζυγο. Ήταν στα 17 όταν εξαναγκάστηκε σε γάμο με έναν πολύ μεγαλύτερό της άντρα. «Δεν θυμάμαι πώς είναι να γελάς σαν παιδί. Δεν ξέρω καν πώς μεγάλωσα. Θυμάμαι να με χτυπούν τα αδέρφια μου, ο άντρας μου και ο πεθερός μου». Ο σύζυγός της την πυροβόλησε στο πρόσωπο, ωστόσο κατάφερε να ζήσει. Σήμερα, μέσα από την ιστορία της, προσπαθεί να υποστηρίξει και να αφυπνίσει και άλλες γυναίκες, θύματα ενδοοικογενειακής βίας, στο Αφγανιστάν.

Πόσο κοστίζει η ανθρώπινη ζωή και η ελευθερία ενός ανθρώπου; Μπορεί να κοστολογηθεί; Κι όμως μπορεί, σαν να είναι και αυτή ένα άψυχο αγαθό. Μικρά κορίτσια ζουν έναν εφιάλτη χωρίς τέλος μιας και αναγκάζονται να υφίστανται κάθε είδος βίας, ψυχολογικής αλλά και σωματικής, ταπεινώσεις και εξευτελισμό. Γιατί θεωρούνται κατώτερα πλάσματα, δίχως γνώμη και άποψη, υποταγμένες πάντα στα θέλω των αντρών. Τι θέλουν αυτές οι γυναίκες; Ψάχνουν απεγνωσμένα συμμάχους, μια άκρη του νήματος να πιάσουν για να φτάσουν στην πολυπόθητη ελευθερία. Και δεν τις νοιάζει αν θα περάσουν διά πυρός και σιδήρου. Όπως χθες, που άκουγαν τις εκκλήσεις για εκκένωση του αεροδρομίου της Καμπούλ λόγω των επιθέσεων και δεν το κουνούσαν από κει. Προτιμούν να πεθάνουν από το να πέσουν στα χέρια των δυναστών τους.

Πώς θα έπρεπε να αντιδράσει η διεθνής κοινότητα σ’ αυτό; Ειδικά όταν ακούει τον εκπρόσωπο των Ταλιμπάν, Zabihullah Mujahid, να προειδοποιεί τις γυναίκες ότι θα ήταν πιο ασφαλές γι’ αυτές να παραμείνουν στο σπίτι τους, μέχρι να εκπαιδευτούν περισσότερο οι μαχητές των Ταλιμπάν στο πώς να μην τις κακομεταχειρίζονται.

Αυτό είναι τρανό παράδειγμα ότι τίποτα από τα κεκτημένα των τελευταίων χρόνων δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Πέρασαν 20 χρόνια από τότε που ο Τζορτζ Μπους είχε δηλώσει πως «Το καθεστώς των Ταλιμπάν τελείωσε αλλά η ευθύνη που φέρουμε για τον λαό του Αφγανιστάν δεν έχει τελειώσει. Εργαζόμαστε για μια νέα εποχή με ανθρώπινα δικαιώματα και ανθρώπινη αξιοπρέπεια γι’ αυτή τη χώρα». Είχε δώσει μια υπόσχεση ελπίδας, ένα όνειρο που γκρεμίστηκε όταν οι Ταλιμπάν κατέλαβαν την Καμπούλ. Τελικά αποδεικνύεται πως ούτε η δύναμη των όπλων μπορεί να επιβάλει λύσεις αν ο ίδιος ο λαός δεν μπορεί να δημιουργήσει εκείνες τις συνθήκες ασφάλειας για την καλύτερη διαβίωση των πολιτών. Τι άλλο, όμως, μπορεί να κάνει η διεθνής κοινότητα για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των γυναικών εκτός από το να παρακολουθεί από κοντά την κατάσταση; Είναι η μόνη ελπίδα; Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία στην άκρη της γλώσσας, εκτός από μια ειλικρινή συγγνώμη για όλα όσα επιβάλλει η σύγχρονη πραγματικότητα. Συγγνώμη γιατί αυτό είναι μια ήττα της ανθρωπότητας, της δημοκρατίας, της ελεύθερης βούλησης.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ Συνδεθείτε

ΑΛΛΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ

ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ