ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 
 
ΝΑΤΑΣΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Του safe pass το ευαγγέλιο

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Λίγες μέρες μετά το άνοιγμα των σχολείων και οι απανταχού γονείς προσπαθούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα

Μάσκα; Rapid; Φόρτισες το κινητό για να δείξεις το μήνυμα από τη CY Republic για αρνητικό τεστ; Αντισηπτικό; Πάει, άλλαξε το τροπάριο και το «ζακέτα πήρες;» χάθηκε εκεί στην πανδημία. Καμία μάνα δεν νοιάζεται πλέον αν το παιδί της θα πάρει ή όχι ζακέτα μιας και το τροπάριο της πανδημίας έχει αλλάξει άρδην την καθημερινότητα.

Λίγες μέρες μετά το άνοιγμα των σχολείων και οι απανταχού γονείς προσπαθούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Εκτός από το απάνθρωπο πρωινό ξύπνημα, το κυκλοφοριακό χάος που επανήλθε, το να καταφέρεις να διακτινιστείς από το ένα φροντιστήριο στο άλλο τα απογεύματα, τώρα προστίθεται και το πηγαινέλα για τα τεστ των παιδιών. Πόσες φορές περιμένατε στα φανάρια και την ίδια ώρα ψάχνατε στο κινητό να βρείτε το πιο κοντινό σημείο για rapid; Προσωπικά, αμέτρητες.

Γιατί οι εκπαιδευτικοί ως άλλοι πορθητές των πυλών καλωσορίζουν τα παιδιά στις εισόδους των σχολείων ζητώντας το χρυσό χαρτάκι ή το μήνυμα που θα τους χαρίσει την είσοδο. Ξαφνικά το εμβόλιο και τα τεστ μετατρέπονται σε κριτήριο για την πρόσβαση στη δημόσια δωρεάν παιδεία για τα παιδιά μας, με τους εκπαιδευτικούς να αναγκάζονται να στέλνουν στο σπίτι όσους παραβαίνουν τους κανόνες. Το κατανοήσαμε ότι απαγορεύεται η είσοδος χωρίς safe pass. Και υπήρχαν μαθητές που για τους δικούς τους λόγους τις πρώτες μέρες δεν προσκόμισαν τα ανάλογα χαρτιά και βρέθηκαν να μένουν έξω από τις σχολικές αίθουσες, αναγκάζοντας γονιούς να τρέχουν να τους κάνουν τελευταία στιγμή.

Τους τελευταίους 17 μήνες ένας Θεός ξέρει πόσα χημεία, φαρμακεία, αίθουσες σχολείων και εκκλησιών επισκεφθήκαμε σε όλη την Κύπρο για rapid test. Πόσοι άλλαξαν και αλλάζουν το πρόγραμμά τους, τρέχουν να φύγουν νωρίτερα από τις δουλειές τους για να προλάβουν και να έχουν τα παιδιά τους rapid test στο χέρι; Και ερωτώ. Αν ένας γονιός δεν προλάβει, του τύχει κάτι, ή στη χειρότερη περίπτωση δεν έχει τα χρήματα να πληρώσει στο φαρμακείο… τι γίνεται; Πρέπει το παιδί να είναι καταδικασμένο να μείνει στην απέξω; Πρέπει και τα σχολεία να θυμίζουν ατμόσφαιρα εμπόλεμης ζώνης και διχασμού μεταξύ εμβολιασμένων και κατόχων rapid και ανεμβολίαστων και αρνητών; Και αν ένας μαθητής το έχει το μήνυμα στο κινητό και του πέσει η μπαταρία; Θα μείνει και αυτός στην απέξω; Δεν λέω, καλό το ότι μία φορά τη βδομάδα τα τεστ θα αναλαμβάνει κινητή μονάδα που θα μεταβαίνει στα σχολεία, αλλά από την άλλη τι γίνεται;

Πόσο τοξικό και αλλόκοτο, αλήθεια, μοιάζει όλο αυτό το σκηνικό και πόσο παράλογοι γινόμαστε στο τέλος της ημέρας κι εμείς οι ίδιοι οι γονείς με τα παιδιά μας. Γιατί; Γιατί την ώρα που τα κατευοδώνουμε στα σχολεία η έγνοια μας είναι αν φορά τη μάσκα, αν κρατά το τεστ στο χέρι, αν κουβαλά αντισηπτικό, αν τηρεί πρωτόκολλα και αν τηρεί αποστάσεις. Αν, αν, αν. Εκεί ανοίγει η πόρτα της παράνοιας. Μιας παράνοιας που σε γειώνει απότομα όταν πας να ρωτήσεις το παιδί σου για τον διπλανό του. Που σε κοιτάει με ένα ύφος αλλόκοτο και σου λέει: «Ποιον διπλανό, μαμά; Μόνοι καθόμαστε στο θρανίο… Ξέχασες»; Και εκεί είναι που θες να πλαντάξεις στο κλάμα, να χρησιμοποιήσεις λίγη ενσυναίσθηση και να σφυρίξεις το σήμα λήξης αυτού του εφιάλτη. Γιατί η εξοργιστική αλήθεια είναι ότι ασυναίσθητα καταντήσαμε να λειτουργούμε σαν ευσυνείδητα ρομπότ που επαναπρογραμματίζονται στις 5:30 κάθε πρωί. Με τη μάσκα!

ΑΛΛΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ

ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ