ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 
Τελευταία Ενημέρωση: 18:55
30°
Kλασικά και αγαπημένα Jazz, blues, swing, easy listening τραγούδια επιλεγμένα από την «Κ».
ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ
Εικαστικά

Ο λόγος και η τέχνη ως ένα ενιαίο έργο

Της Λουΐζας Λούη

Τέσσερεις καλλιτέχνες λαμβάνουν μέρος στην έκθεση «We are still Alive» που παρουσιάζεται στην IsnotGallery

Η IsnotGallery σε μια εποχή δύσκολη για τα πολιτιστικά πράγματα διοργανώνει την έκθεση «We are still Alive» και φέρνει μια πνοή φρεσκάδας. H «K» συνάντησε στην γκαλερί τους τέσσερις καλλιτέχνες που λαμβάνουν μέρος στην έκθεση, τους Άντρο Ευσταθίου και ιδιοκτήτη της γκαλερί, Αντρέα Σκουφάρη, Μαρία Κοφτερού και Μιχάλη Βρυωνίδη. Η έκθεση αντικατοπτρίζει τον τίτλο της, αφού και οι τέσσερις καλλιτέχνες κατά κάποιον τρόπο δηλώνουν το εικαστικό τους παρών με μια μικρή έκθεση με δώδεκα έργα τέχνης και θέλει να περάσει το μήνυμα ότι είμαστε ακόμη ζωντανοί, είναι ένα μήνυμα ελπίδας και μια νότα θετικότητας. Ενδιαφέρον έχει ότι και οι τέσσερις καλλιτέχνες εν καιρώ lockdown χρησιμοποίησαν τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης και για να εμπνευστούν, αλλά και για να αλληλεπιδράσουν.

Έργο του Άντρου Ευσταθίου

–Παρατηρώντας την έκθεση βλέπω μια φρεσκάδα, ισχύει;

Άντρος Ευσταθίου: Κατά τη διάρκεια του lockdown σκεφτόμουν ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα, τι θα κάνω μετά, τι θα ήταν αυτό που θα μου άρεσε να έκανα. Τότε μου ήλθε στο μυαλό μου ο Αντρέας Σκουφάρης, ένιωθα ότι τα έργα του έχουν μια φρεσκάδα, μια τρέλα, έναν «αντικομφορμισμό», αν θες. Και μετά σκέφτηκα τη Μαρία Κοφτερού. Η δική της δουλειά είναι επηρεασμένη από την Ιαπωνία και τα κόμικς, και αφού –έτσι και αλλιώς– πλέον η ζωή μας έχει γίνει λίγο κόμικς με όλα αυτά, ειδικά μέσα στο lockdown. Μετά, ένα βράδυ είδα κάτι που είχε βάλει ο Μιχάλης Βρυωνίδης στο Instagram, αμέσως του έστειλα μήνυμα. Τον ρώτησα αμέσως όλα αυτά που γράφει πού τα έχει, πού τα γράφει... Ένιωσα, λοιπόν, ότι θα ήταν μια καλή προσθήκη στην έκθεση που θέλω να στήσω. Για εμένα είναι κάτι πολύ διαφορετικό και ότι βάζω έναν άνθρωπο που χειρίζεται τον λόγο και την πένα με έναν ιδιαίτερο τρόπο, που είναι λίγο κυπριακός, επίκαιρος, της στιγμής και η στιγμή για εκείνον μπορεί ήταν και το lockdown. Έτσι είπα και στον Μιχάλη, μου έφερε τα χαρτιά του, αυτά που γράφει και τα είδα σαν ένα έργο τέχνης. Ότι όλη έκθεση μαζί είναι ένα έργο τέχνης. Ήθελα μόλις τελειώσει το lockdown να δείξουμε κάτι ως γκαλερί, ανεξαρτήτως του οικονομικού κομματιού, δεν με ενδιέφερε καθόλου να το δω εμπορικά. Η απόφαση είναι ποιους θα καλέσεις, δεν ήξερα αν θα ταιριάζαμε ακριβώς. Και εδώ ίσως είναι που σου βγάζει αυτή τη φρεσκάδα. Είναι μια μικρή έκθεση με δώδεκα έργα, αλλά υπάρχει αυτή η ροή που τα έργα συνομιλούν μεταξύ τους.

Έργο του Αντρέα Σκουφάρη

«Η ουσία είναι ότι ο καθένας έκανε εκείνο που ήθελε για να προχωρήσει αυτό το πράγμα που περάσαμε και γι’ αυτό ο τίτλος της έκθεσης «We are still Alive», λέει ο καλλιτέχνης Α. Σκουφάρης

–Μιας και μιλάμε για τα σημειώματα, πώς πλαισιώνουν τα έργα τέχνης της έκθεσης;

Α. Σκουφάρης: Ο Μιχάλης κάνει την εικόνα που έχει, σε ποίημα, σε γραπτό λόγο, εγώ κάνω τον γραπτό λόγο σε εικόνα. Άρα είναι αλληλένδετα με την έννοια του ότι εγώ κάνω κάτι που κάνει και ο Μιχάλης, αλλά αντίστροφα.
Μιχάλης Βρυωνίδης: Η πρόσκληση του Άντρου με χαροποίησε και εξέπληξε ιδιαίτερα. Ήξερα τη δουλειά του και φυσικά τον χώρο του. Τα κείμενά μου, τα στιγμιαία τα γράφω πάνω σε χαρτάκια, ασχέτως εάν τα επιμελούμαι μετά, αλλά αυτά τα χαρτάκια είναι η πρώτη γραφή που θα γράψω σε ένα μπαρ, στο αμάξι, σε ένα πάρκινγκ, τα φυλάω πάντα, διότι αισθητικά μού αρέσουν. Έτσι, αυτό που είχα εγώ στα μυαλό μου το «έπιασε» ο Άντρος από τις αναρτήσεις μου στο Instagram. Πέρα του εάν αυτή η δουλειά συνεχίζεται σε βιβλίο, αυτές είναι φωτογραφίες που ανεβάζω στο Instagram. Οπότε κατά μια έννοια ήταν η συνέχεια της καραντίνας για εμένα. Για δυόμισι-τρεις μήνες ήμουν κλεισμένος στο σπίτι μου –όπως όλοι– χάζευα συνεχώς Facebook και Instagram και επηρεαζόμουν πάρα πολύ από τις ζωές των άλλων. Εάν το σκεφτείς, δεν βλέπαμε τον κόσμο αλλά βλέπαμε τα πιο ενδόμυχά του, τα πιο προσωπικά, τα πιο ιδιαίτερα. Δηλαδή δεν έβλεπα κόσμο έξω, αλλά έβλεπα ότι έφτιαχνε ψωμί, πότε έχει βάψει τα νυχιά του, κτλ. Έμπαινα στα social media και επηρεαζόμουν, ήταν η πηγή έμπνευσής μου. Η πρόσκληση του Άντρου, λοιπόν, μου άρεσε και μάλιστα ο τρόπος που έγινε, διότι δεν με πήρε τηλέφωνο, δεν με έψαξε να με βρει μέσω κοινών φίλων, αλλά μου έστειλε μήνυμα στο Instagram και αυτό για εμένα ήταν μια συνέχεια αυτού του διαδικτυακού κύκλου. Ο Άντρος είδε ότι υπάρχει μια εικαστική πλευρά στον γραπτό λόγο.

Αντρος: Πολλές φορές ένας άνθρωπος, ένας καλλιτέχνης βάζει τον εαυτό σε ένα κουτί και προσπαθεί να έχει τον εαυτό σε αυτό το κουτί. Ένας συγγραφέας μπορεί να σκεφτεί να γράψει ένα βιβλίο και να το παρουσιάσει με έναν «συμβατό» τρόπο, αλλά τελικά υπάρχουν και άλλοι τρόποι που μπορεί κάποιος να παρουσιάσει τη δουλειά του. Πολλές φορές λέμε για το κοινό ότι δεν διαβάζει βιβλία κτλ., πρέπει με ένα τρόπο να φέρεις το κοινό κοντά σου. Μπορείς να βρεις ένα πιο ευρύ κοινό εάν παρουσιάσεις τη δουλειά σου κάπου εναλλακτικά. Για εμένα ήταν σφήνα ο Μιχάλης.

Μιχάλης: Ο κόσμος πράγματι δεν αγοράζει, δεν διαβάζει βιβλία, τα φοβάται, έχουν μείνει κατάλοιπα (προκαταλήψεις) από το σχολείο από τα κλασικά μυθιστορήματα. Με αυτά τα σημειώματα λειτούργησα κάπως σαν δούρειος ίππος.

Έργο της Μαρίας Κοφτερού

Πάντα θα υπάρχει έμπνευση

–Μαρία, η δική σου συμμετοχή;

Μαρία: Βρισκόμουν σε μια κατάσταση στην καραντίνα που ήθελα να φτιάξω ένα ρομπότ! Αλλά θυμήθηκα δουλειές που έκανα πιο παλιά που είχαν μια ειρωνική διάθεση. Νομίζω ότι χρειάζεται ο κόσμος κάτι το πιο ανάλαφρο. Όταν έκανα το ρομπότ, το είδα και σαν ένας είδος παιχνιδιού, που μπορεί να σχεδιάσεις κάτι και μπορεί να σε ψυχαγωγήσει ταυτόχρονα. Μπορείς να φτιάξεις κάτι που να μη σου φαίνεται απειλητικό και τρομακτικό, όταν το βλέπεις. Είχα μπει σε αυτή τη διαδικασία να ζωγραφίσω κάτι που θα με ευχαριστούσε και μέσα από αυτή τη δουλειά είχα ξεθάψει κάποια πιο παλιά έργα που τα ξαναδούλεψα, έκανα μια σύνδεση με μια πιο παλιά μου δουλειά. Πάντως, όταν δουλεύω έχω πάντοτε πολλές αμφιβολίες, έχω μια ανασφάλεια. Κάνω πολλά προσχέδια για να καταλήξω στο τελικό. Ενώ ο Αντρέας είναι ακριβώς το αντίθετο.

Α. Σκουφάρης: Εγώ προσωπικά δεν νιώθω αυτή την ανασφάλεια, είμαι πιο εξωστρεφής. Για παράδειγμα ξεκινώ κάτι που έχω μέσα στο μυαλό μου. Δεν το πολυσκέφτομαι απλώς το κάνω. Ξεκινώ και όπως πάει, εάν κάνω λάθος, έκανα και αφήνω το λάθος και προχωρώ. Χτίζω πάνω στο λάθος, το λάθος μπορεί να παραμείνει και να μου αρέσει. Μέσα στον κορωνοϊό έκανα πάρα πολλούς πίνακες, δούλευα συνέχεια. Είχα πολύ χρόνο να κάνω αυτά που θέλω ή να διαβάζω βιβλία, να δω ταινίες που επηρεάζουν τη δουλειά μου. Εγώ δεν κάνω καν προσχέδιά. Δεν προγραμματίζω τι θέλω να κάνω επειδή έτσι είναι ο χαρακτήρας μου. Ο καθένας θέλει να κάνει πράγματα, να δημιουργήσει επειδή είναι κάτι που έχει μέσα του που θέλει να βγει έξω. Εντέλει η ουσία είναι ότι ο καθένας έκανε εκείνο που ήθελε για να προχωρήσει αυτό το πράγμα που περάσαμε. Και για αυτό είναι ο τίτλος αυτής της έκθεσης «We are still Alive».

Μιχάλης: Εγώ νομίζω ότι κάλυψα και τις δύο «σχολές». Διότι έφερα και το πιο χειρόγραφα ακατέργαστα, πρώτη σκέψη, σημειώματα. Αλλά δίπλα είναι η πιο τακτοποιημένη μορφή του γραπτού, το οποίο είναι το ίδιο το βιβλίο.

Έργο του Μιχάλη Βρυωνίδη

–Ο κορωνοϊός τι έφερε ή τι θα φέρει στην τέχνη; Ήταν πηγή έμπνευσης;

Μιχάλης: Ο τρόμος έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Εμένα μου αρέσει, είναι πηγή έμπνευσης. Όταν κόσμος βγαίνει από τη βολή του, από την καθημερινότητά του, από τη ρουτίνα του, όσο τρομακτικό και να είναι έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για κάποιο που παρατηρεί και σχεδιάζει ή καταγράφει.

Άντρος: Στην Ελλάδα και την Κύπρο είναι πολύ τρομακτικά τα πράγματα, ειδικά στο θέμα της τέχνης και συγκεκριμένα στο θέμα πωλήσεων έργων τέχνης. Αλλά πάντα θα υπάρχει έμπνευση και δημιουργία.

Α. Σκουφάρης: Εγώ πηγαίνω στο καφενείο, διότι εκεί βρίσκω έμπνευση. Δεν μπορώ απλώς να κάθομαι σπίτι και να μου έρθει η έμπνευση αλλά πλέον υπάρχει περίπτωση να βρω διότι είναι και το ίντερνετ όπου μπορώ να ψάξω πράγματα. Εγώ όμως ως τύπος, εάν δεν βγω έξω για καιρό να πάω στο καφενείο θα στεγνώσω από την άποψη ότι δεν θα έχω όρεξη να δημιουργήσω.

Μιχάλης: Εμπνέομαι από τον δρόμο, από τη φύση, από τους ανθρώπους. Οι πρωταγωνιστές είναι δίπλα μας.

Μαρία: Και εμένα μου αρέσει να ταξιδεύω, αλλά είμαι περισσότερο του στούντιο. Οι σπουδές μου στη Φιλοσοφία μπήκαν πολύ οργανικά στη δουλειά μου, είχα μάθει να αναλύω και αυτό ωρίμασε τη σκέψη μου και μαζί ωρίμασε και η τέχνη μου.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

ΑΛΛΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ

ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ